Gooise actiegroep wijst gemeenten op bestaand beleid
Stichting Spoorhinder wil directe maatregelen tegen
treinoverlast
HILVERSUM-BUSSUM-NAARDEN –
,,Moeten wij er achter heen om gedaan te krijgen wat wettelijk verplicht is? Wij
vragen gewoon om iets waar we recht op hebben", zegt de heer Van der Weij
van de Stichting Sanering Spoorhinder ’t Gooi. Deze onlangs opgerichte
stichting pleit bij de gemeenten Hilversum, Bussum en Naarden voor directe
maatregelen tegen treinoverlast, die in hun ogen almaar toeneemt. Passiviteit,
overal ander beleid en onwil regeert bij de Gooise gemeenten volgens de
stichting, die via een enquête zelf de cijfers in kaart gaat brengen.
door Ingmar Meijer
Op een gegeven moment werd de
treinoverlast de heer Jelgerhuis Swildens in Bussum te veel en hij schreef in
december 2000 zo’n 400 mensen aan die langs het spoor wonen of zij deze
overlast ook zo ervaren. Een vierde reageerde, ze kwamen bij elkaar en in mei
van dit jaar werd de Stichting Sanering Spoorhinder ’t Gooi opgericht.
De stichting pleit voor
directe maatregelen tegen onder meer de chloortrein, geluidsoverlast,
trillingsschade en te lange wachttijden bij de spoorovergangen. Tijdens
gesprekken met de gemeenten bleek volgens de stichting dat deze niet of
nauwelijks op de hoogte zijn van wettelijke verplichtingen, klachten van de
bewoners en niet of nauwelijks geluid- en snelheidcontroles uitvoeren. Deze ‘bijna
vorm van onwil’ zoals Van der Weij het noemt, was reden voor de mensen van de
stichting om zelf alles in kaart te brengen door een enquête onder de
spoorlijnbewoners in Hilversum, Naarden en Bussum te houden. Het gaat hier om
2000 woningen. Tevens kan men donateur van de stichting worden.
,,Goh, u reageert. We horen
zo weinig klachten van bewoners langs het spoor", zegt Van der Weij cynisch
als hij een reactie van de gemeenten nadoet. Maar dat wil volgens de heren van
de stichting niet zeggen dat er geen klachten zijn. Hoewel beiden pas enkele
jaren langs de spoorlijn wonen, hebben ze wel de indruk dat de overlast de
laatste jaren erger is geworden. ,,Het kabaal is echt verschrikkelijk",
zegt Van der Weij.
Decibel
,,Bij bepaalde omstandigheden
is de geluidsbelasting te hoog. Het mag niet hoger dan 73 decibel zijn en dat is
al door wetjes uitgerekt. Langs de spoorlijn in het Gooi is het bij bepaalde
omstandigheden 80 of 81 decibel." Volgens voorzitter Jelgerhuis Swindens is
een geluidwerend scherm in het Gooi het meest effectief omdat het gebied
dichtbebouwd is. Het hoeft de gemeente niets of weinig te kosten omdat er al in
1987 door de overheid een fonds in het leven is geroepen voor geluidswerende
voorzieningen.
Over de gevaarlijke treinen
zoals de chloortrein en de LPG-treinen zijn de heren van de stichting heel
duidelijk. ,,Die moeten weg. Er zijn andere manieren om die te vervoeren. Maar
dat is puur een geldkwestie." Dit is volgens de voorzitter een preventieve
maatregel. Een gevaarlijke trein door een dichtbebouwd gebied (Van Naarden tot
Hilversum 9 kilometer spoor) mogen deze treinen niet rijden. ,,Als er zolang
niets gebeurd is, dan kun je alleen maar hopen dat het nog lang zo blijft. Je
moet er niet aan denken als een van die treinen ontploft", aldus Jelgerhuis
Swindens.
Langere wachttijden
Verder wijst de stichting op
het feit dat er in de toekomst nog meer treinen gaan rijden op het Gooise spoor.
,,In de spits zijn de spoorbomen in Bussum 42 minuten dicht in een uur. Dat zijn
gegevens van de gemeente. En dat wordt erger. Nu zijn het 20 treinen per uur,
maar dat worden er 28." Niet alleen de drukte op het spoor baart de
stichting zorgen, maar ook de gevolgen van deze drukte. Langere wachttijden bij
de spoorbomen, treinen die dichter op elkaar rijden en ook sneller rijden en de
toenemende overlast.
Een duidelijk en sterk beleid
van de gemeenten zou helpen. Maar alledrie voeren een ander beleid, zo
constateert Van der Weij. De stichting draagt aan om de treinen in de bebouwde
kom niet harder dan 40 of 60 kilometer per uur te laten rijden en niet in de ene
plaats plankgas en in de volgende weer rustig rijdend.
Na het enquêteren gaat de
stichting eerst informeren en informeel praten met de gemeenten. Eerst achter de
schermen werken. Mocht dat niet lukken dan gaat men praten met de colleges, die
ze dan de vergaarde gegevens kunnen laten zien.
Uit: De
Gooi- en Eembode, 15 augustus 2002